İnsan bazen susarak büyür, vazgeçerek güçlenir.
Hayat insana zamanla çok şey öğretiyor. En başta da herkese her şeyin anlatılmayacağını… Çünkü herkes seni anlamak için dinlemez. Kimi yargılamak için kulak verir, kimi kendi düşüncesini haklı çıkarmak için dinler, kimi de anlattıklarını bir gün sana karşı kullanmak için hafızasına kaydeder. İşte bu yüzden insan, kime ne anlatacağını bilmeyi de bir olgunluk meselesi olarak görmeli.
Anlaşılmak için kendini paralama. Kendini ifade etmek elbette önemlidir ama seni anlamaya niyeti olmayan birine saatlerce dil dökmek, çoğu zaman kendi ruhunu yormaktan başka bir işe yaramaz. Herkesin seni aynı pencereden görmesini bekleme. İnsanlar seni kendi kalpleri, kendi deneyimleri ve kendi önyargıları kadar anlayabilir. Bazen ne kadar doğru konuşursan konuş, karşındaki duymak istediğini duyar.
Her tartışmayı kazanmak zorunda değilsin. Çünkü bazı tartışmaların kazananı olmaz; sadece kaybedilen zaman, bozulan huzur ve yıpranan kalpler vardır. Haklı olduğunu ispatlamak uğruna içindeki dinginliği kaybediyorsan, belki de o tartışmadan çekilmek en büyük kazancındır. Unutma, her savaşın içine girmek zorunda değilsin. Bazı zaferler, mücadele etmeden uzaklaşabilmektir.
Herkesi memnun etmeye çalışma. Ne yaparsan yap, birilerinin gözünde eksik, birilerinin dilinde yanlış olacaksın. Sen başkalarının beklentilerine göre şekillendikçe kendi özünden uzaklaşırsın. Herkese yetişmeye çalışırken kendine geç kalırsın. Oysa hayat, başkalarının alkışını toplamak için değil, kendi vicdanınla huzur içinde yaşayabilmek için vardır.
Her söylenene anında tepki verme. Bazen bir söz canını yakar, bazen bir davranış öfkeni kabartır. Ama her duyduğuna cevap vermek, her yapılanı mesele etmek zorunda değilsin. Öfkeyle söylenen bir söz, yıllarca taşınacak bir kırgınlığa dönüşebilir. Bir anlık suskunluk, sonradan pişman olacağın onlarca cümleden daha değerlidir.
Sessizliğin bazen en güçlü cevap olduğunu unutma. Sessizlik her zaman çaresizlik değildir; bazen kendine duyduğun saygının, bazen de karşındaki insanı artık değiştiremeyeceğini anlamanın ifadesidir. Her şeyi açıklamak zorunda olmadığın gibi, herkese hesap vermek zorunda da değilsin. Bazen insanın kendini geri çekmesi, ruhunu korumak için aldığı en doğru karardır.
Bir de şunu öğrenmeli insan… Her kapıyı çalmak, her gönülde yer edinmek, her insana kendini sevdirmek zorunda değil. Seni olduğun gibi kabul etmeyenlere kendini ispat etmek için ömrünü tüketme. Değerini bilmeyen birine değerini anlatmaya çalışırken kendi değerinden şüphe etmeye başlama.
Hayat kısa, insanın iç huzuru ise paha biçilemez. Bu yüzden biraz daha az konuş, biraz daha çok gözlemle. Herkese güvenme, ama kimseye de sebepsiz yere kötülük etme. Kalbini temiz tut, sınırlarını koru. Gerektiğinde hayır demeyi, gerektiğinde uzaklaşmayı, gerektiğinde de hiçbir şey söylemeden yoluna devam etmeyi bil.
Çünkü insanın olgunluğu, her söze cevap vermesinde değil; hangi sözün cevaba değmediğini bilmesinde saklıdır.
Unutma; her şeyi anlatmak zorunda değilsin, herkese kendini kanıtlamak zorunda değilsin. Bazen en büyük güç, haklıyken susabilmek, kırılmışken dik durabilmek ve kimseye bir şey açıklamadan kendi yolunda yürüyebilmektir.
Gün gelir anlarsın ki insanın en büyük zaferi, herkesi susturmak değil; kendi içindeki gürültüyü susturup huzura kavuşmaktır.
