Kasım ayının ortasındayız. Havalar iyice soğudu, kış kendini göstermeye başladı. Böyle zamanlarda insanın aklına ilk gelen şeylerden biri de kestane oluyor. Sokaklarda kestane kokusu, evlerde ise sıcak sıcak kestane yeme keyfi…
Kestane mevsimi geldiğinde ister istemez eski günleri hatırlıyorum. Eskiden evlerimizin çoğunda soba vardı. Kış akşamları soba yakılır, ailece etrafına toplanırdık. Sobanın üzerine kestaneler dizilir, pişmesini beklerdik. Kestanenin kokusu bütün evi sarardı. Piştikçe kabuklarını soyar, sıcacık yerdik.
O günlerde soba sadece evi ısıtmazdı. Aileyi bir araya getirir, sohbetlere vesile olurdu. Sobanın üzerinde kızaran ekmek, demlenen çay, yanında pişen kestane… Hepsinin tadı bir başkaydı.
Şimdi ise çoğu evde kaloriferli sistem var. Evlerimiz ısınıyor ama sobanın verdiği o eski keyfi bulmak pek mümkün olmuyor. Artık sobanın üzerine kestane koyup pişiremiyoruz. Neyse ki közleme tavaları var. Ocağın üzerine koyduğumuz tavada kestanelerimizi pişiriyor, yine de bu güzel lezzetten vazgeçmiyoruz.
Belki de kestaneyi bu kadar sevmemizin nedeni sadece tadı değil. Her kestane mevsiminde çocukluğumuza, eski evlerimize, soba başında geçen akşamlarımıza dönüyoruz. Biraz da o günleri özlediğimiz için kestanenin yeri ayrı.
Teknoloji değişti, evler değişti, alışkanlıklarımız değişti. Ama kışın sıcak kestane yemenin keyfi hiç değişmedi.
Kış geldi. Kestaneler közlensin, çaylar demlensin, güzel sohbetler eksik olmasın. Çünkü bazen insanı mutlu eden şeyler, geçmişten kalan küçücük alışkanlıklardır.
