“Sayılı günler çabuk geçer.” derdi eskiler. Doğruymuş. Şu kadar kaldı dediğimiz, merakla, heyecanla beklediğimiz günlerin tabir caizse göz açıp kapayıncaya kadar geçiverdiğini görürüz çoğu zaman. Geride telaşlarımız, kaygılarımız, acabalarımız kalır. Gelecekle ilgili ne kadar çok plan yapar, beklenti içerisine gireriz. Beklenen ama bir türlü gerçekleşmeyen arzuların, heveslerin, ümitlerin stresini yaşarız.
İnsanız, yarının bize neler getireceğini bilmiyoruz. Gücümüz, imkanlarımız sınırlı ama hayallerimiz daha fazla. Stresimiz belki bu yüzden. İşi oluruna bıraksak rahatlayacağız. Her şeyi gerçekleştirme gücüne sahip olmadığımızı bir anlasak, bizim hesabımızın dışında başka bir hesabın olduğunu unutmasak, kısacası haddimizi bir bilsek; boyumuzun ölçüsünü başkasından önce biz alsak bu kadar kaygılanmayacağız. Dedik ya insanız. Develer yükü derdimiz var bizim.
Oğlanı evereceğiz, kızı gelin edeceğiz. Gerçekleşir. Çocuk bekleriz. Bu sefer, “Oğlan mı, kız mı?” derdine düşeriz. Çocuk doğar; yürümesini, konuşmasını, okula gitmesini her şeyi merak ederiz. Sabır nedir? Bilmeyiz. Yükleniriz sırtımıza dünyanın yükünü ha bire taşırız boşu boşuna.
Zamanın birinde meczup olarak bilinen bir şahıs camiye gider namaz kılmak için. İçeri girer camidekilere şöyle bir bakar ve hemen dışarı çıkar. Bir müddet sonra sırtında bir yük odunla geri gelir ve cemaatin arasında sırtındaki odunlarla zorlukla kılar namazını. Namaz bittikten sonra herkes meczubun yanına gelir, merakla ve biraz da alaylı bir biçimde sorarlar. “Böyle namaz kılınır mı? Yüklerini bir kenara bırakıp da öyle kılsaydın ya namazını!” derler. Meczubun verdiği cevap insanları mahcup edecek niteliktedir. “Camiye girdiğimde baktım, hepinizin sırtında bir yük var, burada namaz yükle kılınıyor herhalde dedim, bu yüzden ben de dışarıdan bir yük odun aldım sırtıma, namazı öyle kıldım. Bana niye kızıyorsunuz ki hepinizin sırtı yüklü.” İmam karışır söze “Benim sırtımda da mı yük var?” Cevap verir deli “Boş yok Hoca boş yok! Bak bunun sırtında mavi gözlü bir çocuk, şunun sırtında kırık bir kapı, şunun sırtında kızarmış bir tavuk, şunda da güzel bir hatun var. En ilginç olanı da seninki Hoca! Senin sırtında da kocaman bir inek vardı!” Deliyle alay etmeye çalışan cemaat hayret ve mahcubiyetle başlarını öne eğerler.
Anlattıklarının hepsi doğrudur. İmamın ineği hastadır, öldü mü yaşıyor mu diye onu düşünüyordur. Birinin aklında namazdan sonra yiyeceği kızarmış tavuk, diğerinde tamir edilecek kırık kapı, bir diğerinde evlenmeyi düşündüğü güzel bir kadın vardır. Gerçekten de boş yok!
Kafası boş olan var mı? Sırtında yük taşımayan var mı? Sanmıyorum. En önemli, en değerli zamanlarımızda bile aklımızı karıştıran, canımızı sıkan birçok şey buluruz kendimize. İllaki takarız kafamıza bir şeyleri ve canımızı sıkarız. Rahat olmasını, Allah’a tevekkül etmeyi beceremeyiz bir türlü.
“Nasılsın dayı?” dediğimde her defasında “Ben kötü keyif taşımam!” diye bir cevap veren büyüğümüz bu olumsuz durumdan kurtulmanın yolunu gösteriyor bize aslında. Kötü olanı atmak, iyi olmak. Reçete bu. Bu kadar basit. Korkunun ecele faydası yok. Ver kurtul! At yüklerini, lüzumsuzlukları. Gerçek sorumlulukların neyse sadece onunla ilgilen, gücünün sınırlarını aşmadan. Ötesini Allah’a bırak!
Geçenlerde çok sevdiğim yaşlı bir komşumuzu gönderdik hastaneye. Giderken cebinden elli lira çıkarıp uzattı bana. “Bu ne?” dedim. “Aldığın ekmekle yoğurdun parası.” dedi. “Ne gerek var amca önemli değil.” desem de ısrarla parayı almamı istedi. “Ölüm var! Gidip de gelememek var.” dedi ve gitti. Giderken helalleşti oradaki herkesle. Son bir bakış da evine oldu. Bindi arabaya ve dediği gibi gelemedi. Onun sayılı günleri tükenmişti. Vefat haberini aldık birkaç gün sonra. Mekânı cennet olsun!
Hayatı sade yaşamak lazım. Amca gibi. Sayılı günlerin biteceğini bilerek ve hazırlıklı. Taşıyamayacağımız yükü sırtlanmaya kalkmamalıyız. Haddimizi bilmeliyiz. Kendi etrafımızdaki sorumluluk dairelerini çok fazla zorlamamalıyız. Aksi halde hayatı zindan ederiz kendimize. Sağlıcakla kalın efendim!
