Haluk Bilginer’in yıllar önceki yumurtlaması, sosyal medya yoluyla tekrar gündeme geldi bu aralar:
Türkiye Sineması..
Hoppaa…
Yıllar önce söylemiş bunu Bilginer; şimdi yine aynı fikirde mi bilmiyoruz, son günlerde yeniden gündeme gelmesinin ardından kendisinden bir açıklama duymadık. Lakin konu “Türk” kelimesine gelince elbette gündemdeki tazeliğini de koruyor oldu.
Hala aynı fikirdeyse Haluk Bilginer; gönlümüzdeki “sanatçı” kimliğine bir çizik attık, ne diyelim?!
Milyonların gözünden bir cümleyle düşülür mü, düşülür işte.
KK, mutfaktaki sohbetleriyle herkesin Kemal Amcasıydı.
Butlan ile gelince milyonlarca kişi bıraktı sempatisini.
Aynısı işte.
Türkiye sineması…sıymış.
Hayır efendim, Türkiye sineması değil; Türk sineması, Türk edebiyatı, Türk müziği…
Ve elbette Türkiyeli değil, Türk Milleti.
Atatürk, “Ne mutlu Türk ırkından olana” niye dememiş de “Ne mutlu Türküm diyene” demiş.
Vatandaşlık bağı ile gelen o büyük kapsayıcılığı yansıtmak ve bu tür tartışmalar olmasın diye.
Türkiye edebiyatı olmaz, nasıl Rusya Edebiyatı denmiyorsa Türk edebiyatı olur.
Türk Halk Müziği var, Türkiye Halk Müziği mi diyeceksiniz?..
Türkiye Sanat Müziği mi?..
Garip bir alerji oluştu son çeyrek yüz yılda…
Ülkede Türk dedin mi birileri hortlak görmüş gibi oluyor.
Yav biz hangi ülkede yaşıyoruz, Türkiye’de.
Türk’üz Türk.
Türk Milleti’nin içine bu cumhuriyet ve bayrak altında yaşayan ermeni de girer, kürt de girer.
Etnik köken başka, tarihden gelen aidiyet başka.
Türkiye dediğiniz zaman coğrafi tanım yaparsınız.
Türk dediğiniz zaman, geçmişten gelen ve milletin ortak tarihini yansıtan, aidiyet, hafıza, ortak birikimdir öne çıkan.
Türkçe edebiyat da diyor bazıları yeni moda.
Hayır; bin kere ona da hayır.
Türk edebiyatı.
Nicedir süren bu abuk alerjik durumu Cemile Çetin çok güzel özetleyerek noktaladı aslında.
Aynen katılıyoruz, dedi ki bu tartışmaların ortasında:
“Türkçe edebiyat dil üzerinden kurulmuş tanımdır. Türkiye edebiyatı coğrafi tanımdır. Türk edebiyatı, tarihsel ve kültürel birikimin adıdır”
Tarihe not edilen zamanlardan geçiyoruz…
Türkiyeli ile başladı.
Türkiye sinemasına geldi.
Alerjisi var bir küçük azınlığın Türk kelimesine.
Aynı Atatürk’e olduğu gibi.
Aynı Türkiye Cumhuriyeti’ne olduğu gibi.
Yel eser tozu kalır, su gider kumu kalır.
Atatürk’ü, vefatının 88.yılında anarken bir güruh ne diyor saygı duruşunda bulunanlara: “Kemalist ritüeller ile trafiği tehlikeye soktular”
Gerçekten acınası haldeler, kaale alınacak tarafları yok.
N’aptı Bilginer öyle diyerek?
Sen oyunculuğunla ilgilen. Türk sineması seni rahatsız ediyorsa, zaten dünyada tanınan bir isimsin, yabancılarla oyna ne diyelim…
Türk (Türkiye değil) basınının bir zamanlar amiral gemisi olan Hürriyet’in logosunun yanında “Türkiye Türklerindir” yazıyor onlarca yıldır.
Ona da sataşmışlardı.
Alerji kötü bir şey…
Alerji oldun mu kaşırsın kaşırsın kaşırsın…
Kendini yara yaparsın…
Hastalıklı ruhlardır bunlar…
Türkiye bayrağı öyle mi?.
Hayır efendim, Türk Bayrağı….
Alerji mi yapıyor; kaşın dur o zaman!
