SON DAKİKA Tümü →

ÖLECEĞİNİ BİLEREK YAŞAYAN TEK CANLI

İnsan, belki de doğanın en tuhaf çelişkisi… Öleceğini bilen ama çoğu zaman hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayan tek canlı. Bir gün bu dünyadan çekip gideceğini,…

ERHAN YIRCALI
KÖŞE YAZARI ERHAN YIRCALI
İLK YAYINLANMA
HABER GÜNCELLEME
GÜNCELLENDİ Bu haber 19.11.2026 saat 11:32 tarihinde güncellendi.
Güncelleme Geçmişi: 19.11.2026 11:32 — Son saha ve haber merkezi verileri eklendi · 19.11.2026 10:59 — İlk yayın
🎙️ Türkçe Kadın Spiker · Doğal Ses
💬 Yorumlar (0) Facebook X / LinkedIn


İnsan, belki de doğanın en tuhaf çelişkisi… Öleceğini bilen ama çoğu zaman hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayan tek canlı. Bir gün bu dünyadan çekip gideceğini, bir daha güneşin doğuşunu göremeyeceğini, sevdiği insanların sesini duyamayacağını, yürüdüğü sokaklardan geçemeyeceğini biliyor. Üstelik bu bilginin farkında olarak yaşıyor. Ama ne gariptir ki, hayatını çoğu zaman ölüm hiç yokmuş gibi sürdürüyor.

Sabah uyanıyor, kahvesini içiyor, işe yetişiyor, alışveriş yapıyor, yarın için planlar kuruyor. Bir ev daha almak, biraz daha para biriktirmek, daha iyi bir arabaya sahip olmak, bir gün mutlaka yapacağı şeyleri ertelemek… Sanki önünde sonsuz bir zaman varmış gibi davranıyor. Oysa takvimden kopan her yaprak, ömründen eksilen bir gün.

İnsan nasıl bir duygu içinde yaşıyor?

Ölümü bildiği hâlde onu düşünmeden yaşamak nasıl bir şey?

Belki de bu, insanın kendini koruma biçimi. Çünkü ölüm düşüncesiyle her an yüzleşmek, hayatı yaşanmaz hâle getirebilir. İnsan, zihninin bir köşesinde duran o büyük gerçeğin üzerini gündelik telaşlarla örtüyor. Kendine küçük meşguliyetler, büyük hayaller ve bitmek bilmeyen hedefler yaratıyor. Ölümü unutmak için değil belki ama onunla yaşamayı öğrenebilmek için…

Alman filozof Martin Heidegger, insanın varoluşunu ölüm gerçeği üzerinden anlamaya çalışır. Ona göre insan, ölümlü olduğunu gerçekten kavradığında kendi hayatının değerini daha derinden hisseder. Çünkü ölüm, başkasının değil, insanın bizzat kendisinin yaşayacağı en kişisel ve kaçınılmaz gerçektir. Ölüm bilinci, hayatı sıradan bir akış olmaktan çıkarıp insana kendi yaşamının sorumluluğunu hatırlatır.

Bir başka düşünür, Montaigne ise ölüm üzerine düşünmenin yaşamayı öğrenmek olduğunu söyler. Onun felsefesinde ölüm, korkuyla kaçılacak bir düşünce olmaktan çok, hayatın doğal bir parçasıdır. Ölümü kabullenmek, insanı hayatın içinden çekip almaz; aksine, yaşadığı anın kıymetini bilmesine yardımcı olur.

Ama biz ne yapıyoruz?

Ölümü hep başkalarının başına gelen bir olay gibi görüyoruz. Bir yakınımızı kaybettiğimizde sarsılıyor, birkaç gün hayatın anlamını sorguluyor, sonra yeniden eski düzenimize dönüyoruz. Bir gün bizim de o tabutun içinde olacağımızı biliyoruz ama bu düşünceyi kendimize pek yakıştırmıyoruz. Sanki ölüm, kapımızı çalacaksa bile başka bir gün, başka bir zamanda, çok uzaklarda çalacakmış gibi…

Belki de insanın en büyük yanılsaması, zamanı kendisine ait ve sınırsız sanmasıdır. Kırdığımız kalpleri onarmayı erteliyoruz. Söylememiz gereken güzel sözleri içimizde tutuyoruz. Özür dilemek için doğru zamanı bekliyoruz. Sevdiklerimizi aramak, bir dostun kapısını çalmak, bir çocuğun başını okşamak, bir ağacın gölgesinde biraz soluklanmak… Bunların hepsini yarına bırakıyoruz.

Oysa yarın, insanın elindeki en belirsiz emanettir.

İnsan ölümden haberdar olduğu hâlde neden bu kadar hırslı? Neden birbirini kırıyor, makamlar uğruna savaşıyor, daha fazlasına sahip olmak için ömrünü tüketiyor? Bir gün ardında bırakacağı şeyler için, bir daha geri gelmeyecek zamanını harcıyor. Sonunda herkesin gideceği yer aynı sessizlikken, insanlar hayatı birbirlerine dar etmeye çalışıyor.

Belki de asıl mesele ölümden korkmak değil, yaşarken hayatı ıskalamak.

Çünkü ölümün ne zaman geleceğini bilmiyoruz ama yaşadığımız zamanın elimizde olduğunu sanıyoruz. Oysa o da her geçen saniye elimizden kayıp gidiyor. İnsana düşen, her gün ölümü düşünerek yaşamak değil elbette. Ama hiç ölmeyecekmiş gibi de yaşamamak… Biraz daha az kırmak, biraz daha çok sevmek, daha az biriktirip daha çok paylaşmak, ertelediğimiz güzellikleri bugüne taşımak gerek. Çünkü hayat, sonsuzmuş gibi harcayabileceğimiz kadar uzun değil.

Belki de insanın en büyük trajedisi ölmek değil; bir gün öleceğini bildiği hâlde, yaşamak için sahip olduğu tek hayatı sürekli yarına ertelemesidir. Ölüm, hayatın son noktasıdır; ama insan bazen o noktaya gelmeden çok önce yaşamayı bırakır.

OKUR NABZI · ÜYELİKSİZ TEK TIK

Bu Habere Tepkiniz Nedir?

14 tepki verildi

OKUR YORUMLARI (0)

✓ Yalnızca Üye Okurlar Yorum Yapabilir
Bu Habere Yorum Yapmak İçin Üye Girişi Yapın

Topluluğumuzda sahte ve imzasız yorumlara yer verilmemektedir. Görüşünüzü paylaşmak ve tartışmaya katılmak için hesabınıza giriş yapın veya ücretsiz üye olun.

Bu habere henüz yorum yapılmamış. İlk görüşü paylaşan okurumuz siz olun!
Aşağı kaydırdıkça sıradaki haber otomatik yüklenir…
WhatsApp İhbar & İlan 7/24 Haber Merkezi