Eğitim Bir-Sen, Balıkesir’de 12. kez yetkili sendika oldu.
Eğitim Bir-Sen adı üstünde bir eğitim emekçilerinin yer aldığı bir sendika. Bu dönemde diğer sendikalarda da yetki savaşları var. Şu sıralar Balıkesir’de en etkin mücadele sağlık sendikalarında.
Herkes yetkili sendika olma mücadelesi içerisinde.
İşin aslını söylemek gerekirse sendikacılığın tadı kaçtı.
Eskiden sendikalar hak arayışında lazım olurdu.
Şimdilerde sendikalar haksızlığa uğramamak için lazım. Yani başına bir iş gelirse sendika gerekli, seni savunur. Aslıda böyle olmalı zati.
Amma bir hak kazanım elde etmek için sendika şart mı? Aslında şart olmamalı.
Adı üstünde hak ettiysen doğal olarak almalısın.
Fakat ülkemizde pek hak iddia edemiyorsun.
Hak verilmez, alınır meselesi.
Her mesleğin sorunları var.
Hal böyle iken sendikaların artık kendini günümüze göre güncellemesi gerekiyor.
Sendikaların aynaya bakma vakti geldi!
İşçiyi, memuru korumak yerine sendikayı koruma, koltuğunu koruma fikri baştakileri her geçen gün daha cezbeder oldu.
Sorun artık hak arayışındaki sayılardan çıktı. Sen temsil edemezsin ben temsil ederim kavgasına girdi. Hak arayanlar bölündükçe haksızlığa uğrayanların sayısı ger geçen gün artmakta.
Eskiden sağcıların, solcuların sendikası vardı.
Şimdi sağ, sol, dinciler, yeniciler, sarı sendikacılar felan filan derken yer gök sendika oldu.
Kimi yetkili, kimi yetkisiz..
Sendikanın “işçi sınıfının sesi” iddiasını içten çürüdü.
Dönüşüm şart.
Sendikaların kapsamı genişlemeli.
Örgütlenme kapıda değil uygulamada olmalı.
Sendikalar daha şeffaf ve hesap verebilir olmalı.
Hak arayışı gerçekse ortak mücadelede birleşilmeli.
Örgütlü mücadele farklı kollarda farklı amaçlar için olunca pek ortak amaç için olmuyor veya dışarıdan öyle gözükmüyor.
Bazı sendikalar değişme, dönüşüme açık değil.
Toplu sözleşme dışında kalanları görmezden gelen refleksler iktidarla kurulan rahatsız yakınlıklar sendikaları kötü gösteren bazı durumların başında geliyor.
Amma bu eleştiriler sendikasızlaştırma savunuculuğuna dönüşmemeli. Tersine, daha iyi sendikaların inşası için baskı aracı olmalı.
Sonuçta sendikacılık bir kurumu değil, bir ilkeyi temsil ediyor.
Tek başına güçsüz olan, bir araya gelince pazarlık masasına oturabilir.
Bu ilke eskimedi. Ama onu taşıyan yapılar, 21. yüzyılın emek gerçekliğine adapte olmak zorundadırlar.
Sendikalara tavsiyem şudur ki ayna kırılmadan önce o aynaya bakmak gerek.
Saygılarımla.
