Balıkesir Büyükşehir Belediye Meclisi’nin son toplantısı yine bildiğimiz tabloyu ortaya koydu. Kürsüde konuşmalar, karşılıklı eleştiriler, verilen mesajlar… Ama artık şunu açıkça söylemek gerekiyor ki; bence bu şehirde mesele konuşulanlar değil, yapılmayanlar.
Çünkü üzerinden iki yıl geçti.
Artık “yeni geldiler, zaman tanıyın” dönemi bitti. Seçimden bu yana az bir süre geçmedi. Belediyecilikte iki yıl, bir yönetimin kendini gösterdiği, projelerini sahaya indirdiği bir dönemdir. Maalesef hâlâ başlangıç cümleleri kurmanın bir karşılığı yok.
Başkan Ahmet Akın mecliste yine birlik, beraberlik ve hizmet vurgusu yaptı. Siyasi ayrım yapmadan herkes için çalıştıklarını söyledi. Bu söylem doğru olabilir. Ama vatandaş artık söyleme değil, sahaya bakıyor.
Sahada ne var?
En çok konuşulan konu yollar.
Balıkesir’in birçok noktasında yollarla ilgili şikâyet var. Altyapı çalışmaları yapılmış, kazılar olmuş ama üstü kapatılmamış ya da geçici çözümlerle bırakılmış. Vatandaşın gündelik hayatını etkileyen en somut konu bu. İnsanlar evinden çıkıyor, arabasına biniyor ve doğrudan belediyenin performansıyla karşılaşıyor ve memnuniyet düşük.
Daha da önemlisi şu eleştiri giderek yayılıyor:
“Belediye kendi kendini idare ediyor.”
Yani büyük projelerle yön veren, şehri ileri taşıyan bir yönetim değil; günü kurtaran, rutin işleri döndüren bir yapı algısı oluşuyor. Bu çok kritik bir kırılma noktası. Çünkü belediyecilik sadece çöp toplamak, su vermek değildir. Belediyecilik vizyon işidir. Peki! Somut olarak ne yapıldı? İşte en çok sorulan soru bu.
Bugün şehirde konuşulan projelerin önemli bir kısmının önceki dönemden kaldığı ifade ediliyor. Devam eden işler var ama yeni ve “bu dönemin imzası” denilebilecek güçlü bir proje henüz net şekilde ortaya konmuş değil. Dahası, devralınan bazı işlerin bile tamamlanmasında gecikmeler olduğu yönünde eleştiriler var.
Bu noktada muhalefetin söyledikleri daha sert.
AK Parti cephesinde Yasin Sağay ve beraberindeki isimler özellikle ekonomik yükler üzerinden eleştirilerini sürdürüyor. Su fiyatları, altyapı katkı payları ve genel maliyetler gündemde. Verilen mesaj şu: “Vatandaşın yükü artıyor ama karşılığında yeterli hizmet görünmüyor.”
MHP tarafında Mehmet Sıray daha temkinli bir dil kullanıyor. Açık bir polemik yerine süreci izleyen bir yaklaşımı var. Ancak bu sessizlik, memnuniyet anlamına da gelmiyor. Daha çok “uygulamaya bakalım” çizgisi korunuyor.
CHP cephesi ise doğal olarak yönetimi savunuyor. “Çalışıyoruz, üretiyoruz” deniliyor. Ama burada bir sorun var. Bu cümle artık tek başına yeterli değil.
Çünkü vatandaş şunu soruyor. Nerede? Balıkesir halkının beklentisi çok net.
Somut proje görmek istiyor. Bitmiş iş görmek istiyor. Hayatını kolaylaştıran hizmet görmek istiyor. Siyaset üstü en temel ölçü bu.
Bugün şehirde üç farklı bakış var ama dengeler değişiyor. İlk dönemde verilen “kredi” giderek daralıyor. Başlangıçta “zaman tanıyalım” diyenler artık daha sorgulayıcı. Çünkü iki yıl az bir süre değil.
Vatandaş şunu söylüyor. “İki yıl geçtiyse, artık sonuç görmeliyim.”
Çünkü insanlar sadece yapılan işe bakmıyor, o işin hızına, kalitesine ve samimiyetine bakıyor. Eğer sahada güçlü bir karşılık oluşmazsa, mecliste verilen mesajların da bir anlamı kalmıyor.
Sonuç olarak tablo netleşiyor.
Konuşmalar var. Eleştiriler var. Savunmalar var.
Balıkesirliler ise şunu istiyor.
“Anlatmayın, gösterin.”
/*/*/*
BİRER BİRER EKSİLİYORUZ HAYAT SAHNESİNDEN
Osman Yurdusev…
Birer birer eksiliyoruz hayat sahnesinden. Kimi zaman bir fotoğraf, kimi zaman eski bir not, bazen de cep telefonunun sessizce yaptığı bir hatırlatma… Geçmiş, hiç beklemediğimiz bir anda çıkıp geliyor karşımıza.
Gazeteci Murat Tozan’ın paylaştığı on yıl öncesine ait bir fotoğraf da tam olarak böyle bir anın kapısını araladı. Karede; rahmetli “Yoldaş” Osman Yurdusev, ben, Murat Tozan ve Kedi Gözü Murat yani Murat Ayaşoğlu varız. Dört kişi, bir an, bir zaman dilimi… Bugün o kareye baktığımızda ise eksik bir yan hissediliyor. Çünkü o kareden bir kişi artık aramızda değil.
Osman Yurdusev…
Gazeteciydi, radyocuydu, ama hepsinden önce kendine has bir insandı. Haber yapma tarzı sıradan değildi. Kimi zaman yaptığı haberlerle insanları kızdırırdı, kimi zaman şaşırtırdı ama her zaman dikkat çekerdi. O, gazeteciliği kalıpların dışına çıkaran isimlerden biriydi. Belki de bu yüzden unutulmayacaklar arasında yerini aldı.
Hayat böyle işte. Bir fotoğraf karesinde donup kalan anılar, geride kalanlar için zamanın ne kadar hızlı aktığını hatırlatıyor. Yaşadıkça biriktirdiklerimiz ise; anılar, dostluklar, kırgınlıklar, iyilikler… Sonra bazılarını unutuyoruz, bazıları ise hiç beklemediğimiz anda geri geliyor. Teknoloji bile artık bu hatıraların bekçisi olmuş durumda. Telefonlarımız unutmazken, biz bazen hatırlamakta zorlanıyoruz.
On yıl önce çekilmiş bir fotoğraf ve bugün o fotoğrafa bakarken içimizde bir eksiklik hissi. Çünkü; “Osman” artık yok. Ama aslında var; anılarda, anlatılan hikâyelerde, yaptığı ilginç haberlerde yaşamaya devam ediyor.
Murat Tozan kardeşime bu anlamlı paylaşımı için teşekkür ediyorum. Böyle anlar, geçmişle bugün arasında bir köprü kuruyor. Tarık Bey’in dediği gibi, Muratlara selam olsun. Hem Murat Tozan’a hem de Murat Ayaşoğlu’na… İkisi de bugün hâlâ mesleklerini sürdüren, basının içinde aktif olan isimler.
Osman’a gelince…
O artık kendi sessizliğinde. Dileriz ki yerinde huzurla dinlensin. Rabbim rahmet eylesin.
Evet; hayatın değişmeyen gerçeği şu: Bu dünyadan canlı çıkılmıyor. Ama nasıl yaşadığımız, nasıl hatırlandığımız kalıyor geriye ve bazı insanlar, gittikten sonra bile bir fotoğraf karesinden bize bakmaya devam ediyor.
