Son yıllarda şehirlerden, mega kentlerden kaçış hızlandı.
Herkes anasının, babasının köyüne dönüp ata toprağını işliyor, köy evlerine yerleşiyor.
Kimi görsem kimi duysam ağzından aynı sözler dökülüyor: “Şimdi köye yerleşmenin tam zamanı.”
Şehir, gürültü kirliliği, trafik, beton ve bitmeyen zamlarla bizi öyle güzel yoğurdu ki, millet huzuru yine toprağın kokusunda, tandır ekmeğinin dumanında, komşunun kapıyı çalıp “iki yumurta bıraktım” demesinde buluyor.
Köye yerleşemeyen köyden ev, arsa alıp kaçamaklara başladı.
Şehirlerde yoğun bir yaşam maratonu var. İş stresi, parasızlık ve koşa koşa bir hayat herkesi mutsuz ediyor, her gün adrenalinden yaşlanıyoruz.
Köyde ise başka bir matematik işliyor. Trafik yok, sadece yolun ortasına çöreklenmiş bir inek var. Acele yok. Zaten acele etmene gerek yok. Bir iş bugünden yarına kalırsa dünyanın sonu gelmiyor; hatta bazen yarından sonraya bile kalabiliyor. Bu da stres seviyesini sıfırlayan mucizevi bir yaşam stili.
Kafa rahat, toprakla uğraşıyorsun, sağlıklı yaşamın içindesin.
İki tavuk, iki inek vs..
Fakat köye dönüşün asıl sebebi huzur değil; yorgunluk… Şehrin yorgunluğu, şehir insanı içten içe tüketiyor.
Otopark parası, çocuğun okul parası, market, kira, doğalgaz, elektrik, kira kadar apartman aidatı derken huzur köyde. Tarlada azıcı domates yetiştir ruhunda cüzdanında şenlensin.
Tabi yazıyı okuyan köye koşmasın. Köy yaşamının da zorlukları var. Çamura basmaya alışmalısın, soba yakmaya alışmalısın, sessizliğe ve sakinliğe alışmalısın..
Köye dönerken bazı zorlukları göze almayı unutmayın. Birde hangi yöre ve hangi köy size uygun buna dikkat edin. Ege’de bir köy hayal edersin ama sıcak hava sana iyi gelmez, Karadeniz’de bir köye gidersin sürekli yağmurları sevmezsin. O vakit gideceğin köyü de iyi seçmelisin.
Herkesin aklında aynı dönüş olması da ilginç tabi.
Köye dönüş bir moda değil, bir ihtiyaç. Köye dönüş bir moda değil, bir ihtiyaç.
Tavsiyem hayatın kabuğunu kırın, şehirlerde beton duvarlar yerine köylerde gökyüzünü görerek yaşayın.
Kim bilir bir gün gözü karartır köye yerleşiriz. Hadi inşallah deyip yazımı son veriyorum.
Saygılarımla.
