Hasretin çöküyor, yine taş gibi.
Çırpındım kanadı kırık kuş gibi.
Buğulandı gözlerim, nemli yaş gibi.
YOLDUM Saçlarımı, bir akşam üstü..
Tavrı kararında, sanki el gibi.
Sonbaharda, çadır söken yel gibi.
Çağlayanda bir dümensiz Sal gibi
KALDIM Arasat’ta, bir akşam üstü
Meyve yüklü, sanki kırık dal gibi
Özü yenmiş kovan kalmış bal gibi
Üzerinden, kervan geçen yol gibi
SANDIM ölüyorum, bir akşam üstü.
Ses vermiyor, teli kopuk saz gibi.
Hırçın ürkek, bir civelek kız gibi
Yanıltıyor, diyorum ki naz gibi.
ÇALDIM kapısını, bir akşam üstü..
Bir ışık mehtapta, Sanki nur gibi
Kördüğüm Çözüldü, değil Sır gibi
Sönmüş külde, bilinmeyen kor gibi
YANDIM kollarında, bir akşam üstü.
Öz Ali YILMAZ
