Bugün anneler günüdür. Mayıs ayındayız. Mayıs ayı sevincin, neşenin mutluluğun başladığı bir aydır ama mayıs ayı benim için hep hüzün dolu ve ıstırap ayıdır. Çünkü annemi bir mayıs gününde kaybetmiştim. Onu kaybedeli otuz yıl oldu. Ona olan hasretim her geçen gün artarak büyüyor. Onu hatırlamadan bir günüm geçmiyor o zamandan beri mayıs ayları benim için hep sol yanımın sızladığı, içimi hüzün kapladığı bir aydır. Annemin babamın resimleri başucumda sabah kalktığımda, akşam yatarken onlara bakıyor çaresiz kaldığımda annemin sanki bana baktığını, bana sesleneceğini ve bana güç verip yol göstereceğini sanıyorum. Her sıkıntıda duasını beklediğim, duasıyla kendimi bulduğum, elime, ayağıma güç veren, canıma, ruhuma, kalbime, nur gibi doluyor anam.
Anneyi kaybetmenin acısı başka hiçbir acıya benzemiyor. Bir yanınız hep eksik kalıyor. Kanatsız kalmış bir kuş gibi, bütün sevgileri yitirmiş, bütün yalnızlıkları kuşanmış, koca alem de yalnızları oynayan bir mecnuna dönersiniz. Yaşınız kaç olursa olsun her şartta karşılıksız olarak kabul eden sana kollarını açarak kucaklamak isteyen en güvenilir limandır., Ana kucağına her zaman muhtaçsınız, onun kokusuna hiç doyamazsınız yeni doğduğu gün gibi seni nasıl kucaklarsa üç yaşında olsan da kucaklar, 43 yaşında olsan da kucaklar. Bütün dertlerini, bütün sıkıntılarını onun şefkat dolu kucağında unutur kendini güvende bulursun.
Annesini kaybedip öksüz kalmanın yaşı olmazmış dostlar. Yanık bir türkü dinleyemez olursun. Hatırlar girdabında dalar gider gözler. Hayat akıp giderken bir anda kapkaranlık bir zindana düşüyormuş öksüzler. Kâinatın boşluklarına düşmüş gibi olursunuz boşlukta yalnız ve ışıksız kalmış gibi oluyorsunuz. Her şey zifiri karanlığa bürünmüş, kör oldum sanıyorsunuz. Dokunduğunuz hiçbir nesne eskisi gibi değil, kokladığınız hiçbir çiçek tanıdık gelmiyor size. Kendinizi yapayalnız hissediyorsunuz kalabalıklar içinde. Şöyle derinden bir of çekmek geliyor içinizden yapamıyorsunuz. Biliyorsunuz ki söz gidip –Of anacığım of-demeye dayanacak –Buyur kızım buyur canım-bir ses yankı bulmayacak ıstırabınızı çaresizliğinizi ağyara bile duyuramayacaksınız.
Bugün anneler günü. Sevinme vakti bu an. Ne var ki bu kaçıncı annesiz anneler günü kutlaması eğer yanımda olsaydı ellerinden öpmeyi ne kadar isterdim. Huşu ile ellerini öpüp onunda alnımdan öpmesi için neleri vermezdim. Ama artık o yok. Onun zamanın da anneler günü bile yoktu ama biz her yıl anneler gününde, bayramda mezar ziyareti yapar sonra bir yanını orada bırakarak eve döneriz. Gurbet elde artık mezarlarını bile ziyaret edemiyoruz. Nice anneler günün de böyle annesiz, öksüz kalmanın acısını kalbinin en derin yerinde duyan kaç kişi var acaba. İnsanoğlu bizzat kendisi anneler gününü öksüz olarak yaşamadıkça annesizliğin farkına varamıyor.
Bayramları ve anneler gününü anne babasıyla geçirip bunun ne kadar büyük bir nimet olduğunu idrak edemeyenler var. Keşke annelerin kıymetini onu kaybetmeden önce bilebilseydik. Tatillerde bayramlarda anneler gününde onlardan uzak diyar diyar gezmeyip rotamızı onlara doğru çevirebilseydik. Vefa deyip kapılarına dayansaydık saygı deyip ellerine uzanabilseydik, kadirşinaslık deyip onlar eliyle sunulan ilahi lütfu yâd edebilseydik ve onların sevgi dolu, şefkat dolu kucaklarına kendimizi atabilseydik. Onlardan uzakta veya annesini kaybedenlerin onların mübarek ellerini öpmekten mahrum kalanların burukluğu ezikliği bir başka oluyor.
Anneler gününü annesiz, öksüz yaşayanlar ellerimizi açarak dua edelim, yalvaralım. Onların Rabbimiz katında asude bir cennet mekân bulması ve bize uzaktan seslenmeleri için yakarışa geçelim.
Annem cahil bir insandı, hiç okula gitmemişti, okuma yazması yoktu ama bana güzel bakmayı, güzel görmeyi öğreten, anlattığı ibretlik hikâye ve olaylara bana hayatı, geleceğime yön vermeyi, benim yetişmemde en büyük pay sahibi bir anneydi. Benim ilkokuldan sonra Hocaya gitmemi, dinimi, imanımı öğrenmemi sağlayan yine çok zor şartlarda, sıkıntıda olmamıza rağmen ortaokula gitmeme, okumama sebep olan o olmuştur. Hatta benim ilk romanımın konusunu bile bana annem anlatmıştı. Uzun yıllar rahatsızlık çekti ama ölürken bile bizi düşünmeden edemedi. Ölmesine yakın yanında kalmıştım, öleceğine yakın beni çağırmak istediklerinde –O daha yeni gitti bir daha çağırmayın, uzaklardan gelmesi zor olur diyerek beni sıkıntıya bile sokmak istememişti. O her zaman bana –Evladım hayat yolunda Allah ayağını taşa rast getirmesin dediği için ben hayatım boyunca hiç sıkıntıya girmedim onun duası sayesinde her işim rast gitmiş her zorlukta bir çıkış yolu bulmuştum.
Anne babası hayatta olanlar sarılın onlara doya doya. Bir gün bu imkândan mahrum kalacağınızı ve yüreğinizin büyük bir pişmanlıkla ocaklar gibi yanacağını unutmayın. Öpün o güzel ellerden çünkü o eller Allah şahit ki her türlü saygı ve sevgiyi hak ediyor.
Ölmüş annelerimize Allah tan rahmet, yaşayan annelerimizin de anneler gününü kutluyor sağlık sıhhat mutluluklar diliyorum.
Sağlık ve esenlik dileklerimle. Aslan TORUN
