2026 yılının mübarek Ramazan ayı hatta Ramazan Bayramı geride kaldı.
Bu bayram yine diğerlerinden farklıydı.
Hiç eski çocukluğumdaki bayramlara benzemiyordu.
Bir tarihte bir büyüğüm bana “Bayram çocuklara geliyor. Özenle giyiniyor, şeker ve para topluyorlar. En eğlenceli zamanlarını geçiriyorlar ve büyüdükçe bayramlar insana eskisi gibi tat vermiyor” demişti.
Aslında düşünce doğru söylediğine daha fazla inanıyorum. Bende çocukluğumda bayramda daha fazla mutlu olur daha fazla eğlenirdim. Şimdi eski bayramları çocukluğumdaki bayramları arıyorum.
Gerçeği söylemek gerekirse birazda dünya değişti. Eskiden mahallede tanımadığım insan yoktu. Şimdi aynı apartmanda oturan komşularımızı tanımıyoruz. Nasıl tanıyalım ki. Apartman apartman değil fildişi kule, 32 daire..
Eski sıcak komşuluklar yok. Çocuğu komşuya el öpmeye göndermeye korkar olduk. Televizyonlar, sosyal medya düne kadar duyulmayan bilinmeyen ne kadar gerçek varsa artık gözümüze sokuyor. Bu gerçekler hep de üzücü ve korkutucu gerçekler.
Oysa eskiden arife gecesi gözüme uyku girmezdi. Bayram sabah heyecanla kalkar günler öncesinde alınan bayramlıklarımı çoraplarımı hatta yeni alınan ayakkabılarımı alır onlar ile evin içinde gezerdim.
Konu komşu ziyareti bitmeden zil çalar mahallenin diğer çocukları kapıya gelirdi. Kimine mendil kimine para kimine şeker verilirdi. Davulcu gelir bayram parası verilirdi.
Ardından yapılan bayram tatlısı yenirdi. Daha sonra yaşlı ziyaretleri başladı. Dedemler, babaannemlere gidilirdi. Teyzeler, amcalar sırayla bayram günü, birinci günü hatta zaman kalmazsa ikinci günü ziyaret edilirdi.
Cepler şeker, çantalar, cüzdanlar para dolardı.
Gittiğimiz yerde değimiz tatlılar, şekerler yetmezmiş gibi bakkaldan çikolata ve şeker alırdık. Maytap alınır, çatapat patlatılırdı.
Çocuklar gün boyu sokakta gördükleri büyüklerin ellerini öperdi.
Tabi o günler epey eskide kaldı.
İşte o bahsettiğim televizyonlardaki, sosyal medyadaki kötü gerçekler sonları anne ve babalar çocuklarını tembihler oldu. “Herkesin elini öpme”, “Tanımadın insanlardan para ya da şeker alma”, “Yanında biz yokken kimse ile konuşma” vs., vs.,..
Neticede biraz da temkinli biraz daha korkak biraz daha çekingen ve biraz daha kültürünü kaybeden bir toplum haline geldik.
Anne ve babalara da hak veriyorum. “Kötü Gerçekler” insanı üzüyor. Ateş düştüğü yeri yakıyor. O sebeple temkinliler.
Eski Türk aile yapısı da kalmadı.
Artık çalışmak için ülkenin öbür ucuna hatta dünyanın öbür ucuna giden çocuklar var.
Nasıl bayramda çıkıp gelsinler.
Hal böyle olunca insan eski bayramları arıyor.
Sözün kısası nerde o eski bayramlar.
Saygılarımla.
