‘DARBEYE GEÇİT YOK!’ DEMİŞTİM…
15 Temmuz 2016’da yaşanan o hain kalkışma, o kalleş, kanlı darbe girişimi öncesinde ve o gün bu sütunlarda neler yazıp anlattığımı geçen hafta içinde Balıkesir BİRLİK gazetesindeki sütunlarımda sizlere tekrard…
15 Temmuz 2016’da yaşanan o hain kalkışma, o kalleş, kanlı darbe girişimi öncesinde ve o gün bu sütunlarda neler yazıp anlattığımı geçen hafta içinde Balıkesir BİRLİK gazetesindeki sütunlarımda sizlere tekrardan ‘GÖRDÜĞÜM LÜZUM ÜZERİNE’ sunmuştum. Ardından bu yazılarımı tekrardan okuyanlar bana bir şekilde ulaşarak şu soruyu sordular; “Peki, 15 Temmuz sonrasında ne yazdın, neler anlattın? İşin orasına niçin hiç girmiyorsun?”
Ben de bunun üzerine 15 Temmuz 2016’dan sonra ‘DOBRA DOBRA’ sütunlarımda neler yazdım, neler anlattım?
Bugün ve izleyen günlerde o yazılarımdan birkaçına yer vereceğim. Bugün 18 Temmuz günü yani ‘O HAİN KALKIŞMANIN’ yaşanmasının üç gün sonrasında o zaman yazılarımın yayımlandığı ‘DEMOKRAT’ gazetesinde neler yazıp anlattığımı ‘yine gördüğüm lüzum üzerine’ ve de ‘çok merak edenler için(!)’ tekrardan sunmak, anlatmak istiyorum.
Evet, başlıyorum anlatmaya: “Geçen akşamı, daha doğrusu gece geç saatlerde henüz gün devrilmeden saat 12’den önceydi. Galiba saat 23.00’den biraz önceydi. Cep telefonum çaldı, bilmediğim, tanımadığım bir numara arıyordu. Genelde açmam ama bu kez merak ettim açtım. Genç bir kız “dayı nasılsın iyi misin, seni çok merak ettik. Savaş çıktı galiba, patlama sesleri duyuluyor. Siz Ankara’dasınız o yüzden çok merak ettik. Annem de ara, dedi, ben de hemen sizi aradım.” Dedi, peşin sıra, ürkek ve tedirgin bir ses tonuyla.
Bir anda afallamıştım. “Siz kimi aradınız?” diye sorabildim sadece…
“Dayımı aradım, yani seni aradım dayıcığım. Sen Üzeyir dayım değil misin?” dedi, kendinden emin biçimde o genç kız. Ona “Hayır, ben sizin aradığınız kişi değilim.” yanıtını verdim. “Çok özür dilerim. Yanlış oldu galiba. Sesiniz o kadar dayıma benziyor ki. Pardon o zaman.” Dedi ve telefonu hemen kapattı. Birkaç saniyelik şaşkınlık ve afallama sonrası hemen televizyon açtım ve haber kanallarını karıştırmaya başladım. Darbe olmuştu, daha doğrusu darbe girişimi olmuştu. Çeşitli TV kanallarında yapılan yorumlara göre bu bir ‘İSYANDI’ yani kalkışmaydı, PDY ve daha doğrusu FETÖ yanlısı ‘Türk Silahlı Kuvvetleri’ komuta kademesi içindeki bir oluşumun yani ‘HAİN BİR CUNTANIN’ kalkışmasıydı…
Gözümün önünden film şeridi gibi 12 Eylül 1980 askeri darbesinin yapıldığını günün sabahı geçti. O zaman henüz 15 yaşındaydım. Sabah erken kalkan babam, annem, babaannem, halam yani şu an da hiçbir hayatta olmayan bizim evin ahalisi tek kanallı ve siyah beyaz televizyonumuzu açmışlardı. Hasan Mutlucan’dan kahramanlık türküleri ve askeri marşlar dinliyorduk. Sonra o dönemin TRT spikeri Mesut Mertcan, Milli Güvenlik Konseyi’nin bir numaralı bildirisini okudu ve TSK’nın ülke yönetimine el koyduğunu açıkladı. Birkaç saat sonra da sanırım öğleye doğru dönemin Genelkurmay Başkanı, Milli Güvenlik Konseyi Başkanı ve emir komuta zinciri içinde darbeyle yönetime el koyan cuntanın başı, kendini Devlet Başkanı ilan eden Orgeneral Kenan Evren, diğer kuvvet komutanlarıyla birlikte ekrana çıkmış, darbenin sözde gerekçelerini(!) halka anlatıyorlardı. Aradan 36 yıl geçmişti, koşullar değişmiş, o zaman 38 milyon olan ülke nüfusu şimdi 78 milyona ulaşmıştı. Türkiye 36 yıl öncesinin Türkiye’si değildi. Bu kez olan; ‘MAALESEF’ diye vurgulayarak ifade ediyorum,
‘Yok artık, zaten
Hem ‘DİN’ hem ‘ETNİK KÖKEN’ hem ‘DEMOKRASİ’ hem de ‘LAİK CUMHURİYET’ ekseninde yıllardır süren, darbelerle doruğa ulaşan, 32 yılda 44 bin canın yok olmasıyla yayılan, bir yenisi
Darbeler, darbe girişimleri, darbe tasavvurları bunların uzantılarıydı. Bu son gerçekleşen kalkışmada öyle bir şeydi, sizin anlayacağınız!..
Yine de lafı uzatmadan hemen söyleyeyim; ‘