BAŞARILI OLMAK MI, MUTLU OLMAK MI?
Hayatımız boyunca bize hep aynı şey söylendi: Çalış, başarılı ol, yüksel, kazan, daha fazlasını elde et… Sanki insanın dünyaya geliş amacı bir yerlere ulaşmak, bir unvan sahibi olmak, başkalarından daha iyi bir konuma gelmekmiş gibi.
Çocukken iyi bir okul kazanmamız istendi, gençken iyi bir meslek sahibi olmamız, büyüdüğümüzde iyi para kazanmamız… Sonra ev, araba, makam, mevki derken hayatın bütün basamaklarını tırmanmamız beklendi. Fakat bütün bu koşuşturmanın içinde kimse dönüp de şu soruyu sormadı: Peki, bütün bunları elde ettiğinde mutlu olacak mısın?
Çünkü başarı ile mutluluk her zaman aynı kapıya çıkmıyor.
Dışarıdan bakıldığında hayatı dört dörtlük görünen insanlar var. İyi bir işleri, güzel evleri, pahalı arabaları, saygın unvanları… İnsanların gözünde başarılılar. Ama belki geceleri başlarını yastığa koyduklarında içlerinde tarif edemedikleri bir boşluk taşıyorlar. Çünkü sahip oldukları şeylerin çokluğu, hayatlarından aldıkları keyfin de çok olduğu anlamına gelmiyor.
Bir de öyle insanlar var ki mütevazı bir evde yaşıyor, büyük servetleri bulunmuyor, isimleri hiçbir yerde geçmiyor. Ama sabahları sevdikleriyle kahvaltı yapabiliyor, akşamları evlerine huzurla dönebiliyor, bir dostun kapısını çalabiliyor, küçük şeylerden mutlu olabiliyorlar. Belki toplumun başarı ölçülerine göre çok ileride değiller ama hayatın asıl zenginliğini yaşıyorlar.
Elbette başarı kötü bir şey değil. İnsan çalışmalı, üretmeli, hayallerinin peşinden gitmeli, kendini geliştirmeli. Başarmanın verdiği gurur da küçümsenemez. Ancak sorun, başarıyı hayatın tek amacı hâline getirdiğimizde başlıyor. Bir hedefe ulaşır ulaşmaz başka bir hedef koyuyor, bir basamağı çıkınca gözümüzü diğerine dikiyoruz. Böylece hayatı yaşamak yerine sürekli bir yerlere yetişmeye çalışıyoruz.
Üstelik bu yarışın bir de görünmeyen hakemi var: Başkaları.
Komşunun arabası, arkadaşın evi, tanıdığın makamı, sosyal medyada gördüğümüz gösterişli hayatlar… Kendi hayatımızı başkalarının vitrinleriyle kıyaslayıp eksik olduğumuza karar veriyoruz. Oysa herkesin hikâyesi, imkânı, yükü ve mutluluk anlayışı farklı.
Belki de en büyük yanılgımız, mutlu olmak için önce başarılı olmamız gerektiğine inanmamız. Sanki mutluluk, bütün hedefler tamamlandığında verilecek bir ödülmüş gibi davranıyoruz. Oysa hayat, hedeflerimize ulaşmayı beklerken geçip gidiyor.
Bir gün geriye dönüp baktığımızda kaç terfi aldığımızı, kaç para kazandığımızı, kaç kişiden daha başarılı olduğumuzu hatırlamayabiliriz. Ama bir dostla ettiğimiz uzun sohbeti, çocuğumuzun kahkahasını, sevdiklerimizle geçirdiğimiz bir akşamı, içtenlikle ettiğimiz bir teşekkürü unutmayız.
Belki de mesele başarılı olmak ya da mutlu olmak arasında bir seçim yapmak değildir. Asıl mesele, başarılı olmaya çalışırken mutlu olmayı unutmamaktır.
Çünkü insanın kazandıkları kadar yaşadıkları da önemlidir. Hatta bazen en büyük başarı, herkesin peşinden koştuğu şeylere sahip olmak değil, sahip olduklarının kıymetini bilerek huzur içinde yaşayabilmektir.
Unutmayalım; başarı insanlara kim olduğumuzu gösterebilir, ama mutluluk bize neden yaşadığımızı hatırlatır. Ve hayatın sonunda önemli olan, ne kadar yükseğe çıktığımız değil, o yolculukta ne kadar güzel yaşayabildiğimizdir.
GÜNÜN SÖZÜ
"Öğrenmek, akıntıya karşı kürek çekmek gibidir; ilerlemediğiniz takdirde geri gidersiniz."— Konfüçyüs
Ferit Edgü'den çok kısa bir öykü
Kaç Kardeştik?
*Kaç kardeştik bilmiyorum.
*En küçükleri bendim ve henüz saymayı bilmiyordum.
*Öğrendiğimde ise hepimiz dağılmıştık.
Kaynak: (Türk Dili ve Edebiyatı – Hikâye örnekleri)
-*-*-
SOSYAL MEDYANIN GIDA ALARMLARI
Son yıllarda sosyal medyada neredeyse her gün yeni bir gıda alarmıyla karşılaşıyoruz. Domates ilaçlı, muz zehirli, ekmek zararlı, suda arsenik var… Bir süre sonra insanın aklına şu soru geliyor: “Tamam da o zaman biz ne yiyeceğiz?”
Elbette gıdalarla ilgili gerçek riskler var. Pestisit kalıntıları, ağır metaller ve bazı mikroorganizmalar ciddi şekilde denetlenmesi gereken konular. Bir üründe mevzuata aykırı bir durum varsa bunun ortaya çıkarılması ve sorumluların cezalandırılması gerekir. Ancak bir üründe bir maddenin bulunması, otomatik olarak “bu gıda zehirlidir” anlamına gelmez.
Burada en önemli konu miktardır. Bilim, sadece “arsenik bulundu” veya “pestisit çıktı” demez; ne kadar bulunduğuna, yasal sınırın aşılıp aşılmadığına ve insanın ne kadar süre maruz kaldığına bakar.
Sosyal medyada ise çoğu zaman bu ayrıntılar gözden kaçıyor. “Şu üründe kalıntı çıktı” deniliyor, ardından bütün ürünler suçlanıyor. Bir ülkeye geri gönderilen bir ürün partisinden “bütün muzlar zehirli” sonucu çıkarılıyor. Oysa sorulması gereken; hangi ürün, hangi parti, hangi madde, hangi miktar ve hangi analiz sonucudur?
Elbette denetimlerin daha sıkı yapılmasını istemeliyiz. Üretici kurallara uymuyorsa cezasını çekmeli, sağlığa aykırı ürün piyasadan çekilmelidir. Fakat vatandaşın da gereksiz yere korkutulmama hakkı vardır.
Çözüm hiçbir şey yememek değil. Çözüm; çeşitli ve dengeli beslenmek, sebze ve meyveleri uygun şekilde yıkamak, güvenilir su kullanmak, aşırı işlenmiş ve aşırı şekerli ürünleri sınırlamak ve güvenilir kaynaklardan bilgi almaktır.
Bugün en çok ihtiyacımız olan şey korku değil, doğru bilgidir. “Bu zehirli” diyenlere hemen inanmak yerine “Hangi analiz? Ne kadar? Yasal sınır ne? Kaynağı nerede?” diye sormalıyız.
Çünkü bilim korku üretmez; ölçer, karşılaştırır ve riskin ne kadar olduğunu ortaya koyar.
Soframızı daha güvenli hale getirelim ama soframızdan korkmayalım. Korkuyla değil, bilgiyle beslenelim.