Birlik Gazetesi

KORKUNUN ECELE FAYDASI YOKTUR AMA..

KORKUNUN ECELE FAYDASI YOKTUR AMA..
Zikri Evner
Zikri Evner( zikri@birlikgazetesi.com.tr )
34
17 Ekim 2020 - 10:52

 

Dünkü, “Korkmak ve korkaklık nedir?.” başlıklı yazımı okuyan saygıdeğer bir okurum sosyal medyada gezinirken rastladığı, görüp beğendiği benzer içerikli ‘anonim’bir yazıyı yine sosyal medya üzerinden benimle paylaştı. Ben de okuyunca çok beğendiğim korku ve korkaklıkla ilgili o yazıyı sizlerle paylaşmak ve bu konu hakkında birkaç söz daha etmek istiyorum. Önce söz konusu yazıyı sizlere aktaracağım; “İçinde taşıdığı kedi korkusu nedeniyle, devamlı endişe içinde yaşayan bir fare varmış. Büyücünün biri; fareye acımış ve onu bir kediye dönüştürmüş. Ancak fare, kedi olmaktan son derece mutlu olacağı yerde, bu kez de köpekten korkmaya başlamış. Büyücü bu kez onu bir kaplana dönüştürmüş. Fakat kaplan olan fare, sevineceği yerde bu defa avcıdan korkmaya başlamış. Büyücü bakmış ki, ne yaparsa yapsın farenin korkusunu yenmene olanak yok, onu yeniden eski haline dönüştürmüş ve demiş ki; ‘Sen cesaretsiz ve korkak birisin. Sende sadece bir farenin yüreği var. O yüzden ben sana yardım edemem. ’Ünlü yazar Shakespeare, korku konusunda şöyle diyor; ‘İnsanların çoğu sevmekten korkuyor, kaybetmekten korktuğu için/ Düşünmekten korkuyor, sorumluluk getireceği için/ Konuşmaktan korkuyor, eleştirilmekten korktuğu için/ Yaşlanmaktan korkuyor, yaşının kıymetini bilmediği için/ Unutulmaktan korkuyor, dünyaya iyi bir şey vermediği için/ Ve ölmekten korkuyor, aslında yaşamayı bilmediği için..’
Bir başka şairin de dediği gibi; Korkunun ecele faydası yoktur ama, vardır ecelin faydası korkuya!. Ölümü kabullenenler korkmazlar, topraktan geleni bayılarak yediğimiz, hatta o yediğimizi de topraktan yaptığımız kaplara koyduğumuz bizler, neden toprağa geri dönmekten korkar olduk. Öleceğinizi bile bile sevmez misiniz, eşinizi, dostunuzu, ailenizi, çocuğunuzu? Birbirinizi sevin çünkü sevgi en güzel hatıradır, ayrıca unutmayın ki ölümsüzlüğün tek şartı, güzel hatıralar bırakmaktır geri de kalanlara, velhasıl korkularınızı aşın ve doğru bildiklerinizi söylemekten yılmayın, çekinmeyin. Bunu kendiniz için değilse bile, çocuklarınızın geleceği için yapın. Unutmayın ki, bu güzel ülke bize dedelerimizden miras kalmadı, biz Türkiye’yi çocuklarımızdan ödünç aldık ve O’nu muasır medeniyetler seviyesine taşıyacağımıza söz verdik. Elbette, sözler de tutulmak için verilir, değil mi?”
Ben de sosyal medya da ‘korkular’ içerikli bir yazıya rastladım. Biraz uzun ama o yazının en azından kısa bir bölümünü sizlerle paylaşmak istiyorum. Ben çok beğendim, umarım sizler de beğenerek okursunuz; “İnsan kendi içine korku tohumlarını ne zaman ektiğini fark edemiyor.Yüksek ihtimalle çocukken ekiyoruz bu tohumları. Anne babamızdan gördüğümüz bir şeyleri, hayatın kuralı sanıyoruz. O tohumla büyüyoruz. Olaylar oluyor zaman içinde. Tohumları sulayıveriyoruz. Büyüyor, filizleniyor tohum. Kaktüs bitkisi gibi, ne zaman dokunsak bir yerimiz acıyor sonra. Korku acı veriyor diye not almışım bir esnada. Neden, hangi konudan oraya gelmişiz, hatırlayamıyorum. Okuyunca onaylarken buldum kendimi sonra bir gün. Korku acı veriyor. Fiziksel bedende bile kendini bir yerlerde hissettiriyor. Derin nefesler alıp bedeni rahatlatıyorum. Geçer gibi oluyor. Ama sonra girdiği kuytudan tekrar çıkıyor. Ne kadar nefes almak gerekiyor korkuyu yok etmek için? Derine bakmak, kaynağı bulmak gerekiyor diyor psikolojide uzman bir arkadaşım. ‘Nasıl bakacağım derine, yol gösterir misin?’ diyorum. ‘Zaman alır’ diyor. ‘Sen çözüme nereden gideceğimi göster, ne gerekiyorsa yaparım’ diyorum. ‘Kendi yolunu kendin bulacaksın’ diyor. Sessizlik anlarında büyüyor korkular. ‘Sessizliği bozayım, kendimle baş başa kalmayayım’diyorum. Televizyonla, dizilerle, filmlerle oyalanayım, diyorum. Bünye alışmamış ki onlara. Biraz oyalanınca uyuşmuş hissediyorum. Kapatıyorum, geçici bir sarhoşluk sanki. ‘Hayat öyle yaşanmaz’ diyor, iç sesim. Gerçekler olduğu yerde duruyor. Hiç bir şey değişmiyor, çünkü televizyon izlerken. ‘O zaman, bir şey yapalım’ diyorum. ‘Korktuğum şey ne’ diye düşünüyorum?Düşünüyorum, alakasız bir sürü yere gidiyor aklım. Sonra,geri dönüyorum. Görüyorum ki aslında korktuğum şeylerin hiç biri olmamış. ‘Ya olursa’ düşüncesi korkunun acısını bedenime yapıştırıyor. Midemde bir acı olarak ortaya çıkıyor. Bazen de boğazımda bir düğüm!.”

POPÜLER FOTO GALERİLER